هرگز اين نمی رود ز خاطرم ،

کاندران شب به یاد ماندنی

خسته از تمام روز کار سخت ،

آمدی.

گفتيَم سلام و من دادمت جواب باز

ــ رسمی و رفاقتی ــ .

گفتيَم : « مرا ببخش ميهمان !

تو اگر چه از مسيرهای دور آمدی ،

تو اگر چه ای فقط مدّتی به خانه ام ،

باز هم مرا ببخش کز تمام روز خود بر گزيده ام برای تو دمی ؛

غربت است بی پدر ! کار اگر رود ز دست سخت می توان دوباره يافتش .

باز هم مرا ببخش . . . . » .

اين تعارفات رفت ، چون تمام عمر من به پای تو .

.

دوشَکی گرفتی و تازه تر ز غنچه های نيمه باز آمدی .

چشم هات ، خسته تر قشنگ تر .

در تنی چنان ظريف ، روح صد هزار مرد بيش تر .

.

از تمام بغض های سينه مان ، از تمام دوست های ظاهری ،

از خدا که قهر بود با دلم ، با دلت ، از تمام غصّه های روزگار ،

از تمام دردهای ساليان ، ز هر دری سخن برفت .

بگذريم ! چون گذار تو ز من .

.

در دو گوشه ی اتاق چند شمع زينتی ، رنگ ديگری به شام ما زدند .

قلب من ز پشت کوه های دوريت ، در ره طلوع بی غروب بود .

بوی عود تازه بود .

.

گفتنی ، هر چه بود ، رفته رفته شد تمام .

بعد از آن ، گفتيَم که خسته ای .

گفتمت که ای فلان ، قبل خواب ، چای نيز حاضر است .

گفتيَم که می خوری .

.

برف ها ، بی خيال هر چه هست ، می نشست بر زمين .

روشنايی ِ اتاق هم همان شمع های کوچک و ضعيف بود .

.

با دو استکان چای ، ليمويی شکافته ، توی يک سينی قديم کار اصفهان ،

آمدم به سوی تو .

وين ميان ، شامه ام ، بوی عود با شراب می شنيد .

خواب چشم های تو ربوده بود .

دست تو جام را واژگون نموده بود .

سينی ِ دو چای را گوشه ای گذاشتم .

آرزوی من کنون رنگ واقعی به خود گرفته بود .

کاش سال ها به سان کهفيان خواب تو ادامه داشت ؛

کاش ها همه خيال ، خواب ها همه محال . . . .

.

روی تخت ، پيکری به خواب ناز رفته بود .

بوی عود و آن شرابِ واژگون ، لرزه های بازتاب های ــ

نور شمع های نيمه جان به روی چهره ی کنون غنوده ات ،

قلب من که با بهانه ات کنون به سان آفتاب تفت می تپید ،

مستی ِ شراب پیشْ نوش هم . . . .

.

در کنار پیکرت که روی تخت خفته بود

روی قالی ِ گُل ِ عشایری کنار تخت

چون کبوتری فرود آمدم .

در کنار صورتت ، دست خود به زیر گونه ام زدم .

حال این اتاق بود و شمع و تخت و قالی و من و شراب واژگون و چای نیمه گرم و چشم های تو . . . .

.

داستانِ چشم های بی بدیل !

وه چه ناتوانم از سرودنت !

وه چه ناتوانم از سرودنت !

.

بی که سیر گردم از نگه به تو ،

بی که حس کنم چگونه یا که کِی ،

صبح شد .

من چه گویم از گُل شراره ای ، کز شعاع آفتاب

بر دو چشم خواب تو فتاده بود ؟

از همین شراره ها ، نرمه نرمه هوشیار می شدی

و من غریق می شدم در خلیج چشم هات .

رفته رفته چشم تو به روی من گشوده شد .

لحظه ای نگاهی و اخمکی و خاستی ،

گرم جامه را ز روی شانه هام کاستی .

گفتمت : « چه می کنی ؟ »

باز گفتیَم : « تو باز ؟ چشم من ؟ عشق تو ؟ باز ساحرانِ چشم های من ؟

باز ناز چشم من ، خواب چشم تو ربود ؟ ، پا شو از زمین پسر » .

پا شدم .

راندیَم به سوی تخت .

شاد بودم از مرور چشم هات و خسته از تمام تن .

.

خواب ، چشم های من ربوده بود .

خواب ، چشم های من ربوده بود و آمدی .

.

گر گناه باشد این ، کز تمام روز های هستیم ، بر گزینم آن دو ــ سه ،

گر گناهم این بود ، کامدست و بی ریا ،

بین دست های من چو آتشی به پا شده ست ،

ور گناه باشد این که یک پری ( حیف او که می نمایمش مشابه پری )

مدّتی به گوش من ، می سرود رمز و قصّه ای مگو ،

گر گناهم اين بود که در ميان موج های گيسوان او غنوده بوده ام ،

وز روايح عجيب پيکرش ــ اگر چه اندکی ــ مستفيض گشته ام ،

نيز اگر گناهم اين بود که از لبانمان ، لحظه ای به هم شديم ،

وز همين به هم شدن ،

هر دو چشم او به سان چشم های بی بديل حوريانِ مست گشته از شراب ِجنّتی

نيمه باز می شدند ،

گر دمی گريخته ست ، از گزيدنم لبش ،

ور دمی شتافته ام بر لبيدنِ لبش !

گر گناه من مريض بودن است ، از شميم گيسوان يک پری

گر گناه من به خواب رفتن است ، در ميان بازوان حوری ای

. . . . .

گر گناهم ای « لطيف » آن بوَد ، پس بگو

ليک قبل گفتنت ، « کاش » های من شنو :

کاش ، باز ، روزکی ،

نازَکی که خوب می شناسيَش

آنکی نگاهکی به ما کند .

کاش کاش کاشکی ،

( آرزو که عيب نيست ) روزَکی

می رسيد از پس سرم يکی

می گذاشت بر غمين چشم هام

دستکی يواشکی

می پريدم از درون غصّه هام آن زمان

و بين قاب چشم های کهنه ام

ناگهان

عکس يک پريَّکی ! . . . . . . . . . . .

* * *

در ميان گيس ها ش

چيزکی ست

مثل بويی از بهشت .

 

 <><><><><><><><><><><><><><>

اين شعر نوشتهء يکی از دوستانم ( و شايد يکی از دوستانتان ...) « امير قافله » است !  اونم  رفت و چون کرکره ها رو زودتر از موعد پايين کشيده بود من اين مطلب رو اينجا گذاشتم ! زيباييش حيف بود که زير دست و پای روزمرگی و کار از بين بره . ولی واقعيت اينه که هر کدوم از اين دوستای قديمی  تعطيل می کنن من دلم می گيره !

هر کجا هست خدايا به سلامت دارش !