بچه بزرگ کردن کار سختی‌ست. نه به خاطر زحماتش و نگهداری و مراقبتی که می‌خواهد. سخت‌ترین قسمت تربیت بچه است.
وقتی شب جیغ می‌زند و کارتون می‌خواهد و تو می‌گویی :« عزیزم گفته بودم که شبها کارتون نداریم » و پدر بزرگ یکهو در می‌آید که اذیتش نکن بچه‌مو!
وقتی دائم سعی می‌کنی راجع به پایین تنه برایش حساسیت درست نکنی و تا یک دقیقه تنبان کنده جلوی مادر بزرگ رژه می‌رود بهش می‌گوید : « بدو بدو لباس بپوش زشته! » و فردایش باسنش را نشانت می‌دهد و می‌پرسد: « مامان ؟ اینجام زشته؟»
وقتی با فریاد و کولی‌گری کاپشن و کلاهش را توی خیابان در می‌آورد و جوری نگاهت می‌کند انگار جنگ را مغلوبه شدی و اولین رهگذری که از کنارتان رد می‌شود تذکر می‌دهد که بچه سرما می‌خورد.
وقتی مامان یک پسربچه در مقابل دخترت که توی مغازه اسباب‌بازی فروشی سر اسباب‌بازی دعوایشان شده می‌گوید: « مامان جان ول کن این مال پسرا نیست مال دختر بچه هاست »