آدم بايد هر روز مقداري موسيقي گوش کند، يک شعر خوب بخواند، يک نقاشي قشنگ ببيند و اگر پا داد يک جمله عاقلانه نيز بگويد.
(گوته)
بیلبیلک

Shakhe Niloofar

پست الکترونیک
leylaa@leylaa.com
 Yahoo Messenger
خروس
انجمن داستان بیهقی
مجله الکترونیکی عقربه
نوشته ای بر جدایی نادر از سیمین
گهگداري مانترا
نوشته ای بر قهوه تلخ
برای لیلا یا تیله های ما بیهوده نیستند
آن مرد ، معمار است !
بایگانی
موضوعی:
قبل از مرگ اول (3)
من (33)
مادرانه (16)
مرگ (5)
نقاشی‌هایم (3)
نوشته‌های پیشین (16)
نیشتو ببند ! (15)
هیچکدام (24)
اندر حکایات من ، آقای "کاف " و درآمد زایی ! (3)
بعد از مرگ اول (58)
دور سوم چرخه (54)
داستان (22)
روزنوشت (94)
ماهانه:
Archives
ببینید
نقاشیهای من

Powered by
Movable Type 2.661
G A R D O O N . I R

Syndicate
XML

L E Y L A A . C O M


« چشمک زدن در تاریکی | صفحه اصلی | برای دوستم"حسین محسنی" »


دوشنبه 29 خرداد 1391
گذشتم از او

یکی از بزرگترین ضربه‌هایی که می‌خوریم، زمانی‌ست که آدمی که برایمان بزرگ است، دور از اشتباه است، محترم است، خطایی می‌کند. چیزی توی دلمان، جایی در عمق وجودمان می‌شکند، خرد می‌شویم، چون اعتماد به خودمان، به شناختمان و به احساسمان خدشه‌دار می‌شود. عصبانی و ناراحت می‌شویم و در واقع از خودمان می‌رنجیم. چیزی شبیه شکست عشقی و حتی شدیدتر است چون در یک زمان هم شکست عقلی خوردیم و هم احساسمان دروغ از آب در آمده. واقعیت این است که آدمها هیچ کدام آن‌قدرها بزرگ نیستند و ما هیچ وقت از خطا دور نیستیم. شاید لازم باشد برای نشکستن بتی نسازیم.

لیلا | 04:39 PM | نظرات (31)