ديشب نانواهای شيراز تا صبح نان پختند......

امروز آبهای دماوند همه به کوير رفت ..........

اگر تمامی اين حجم مفلوک را بالا بياورم ، جايی باز نخواهد شد برای گنجاندن امروز ...

اگر « تمامی الفاظ جهان را در اختيار داشتيم ، آن نمی گفتيم که به کار آيد » ...

اگر تمامی آنچه را می بايد ؛ می گفتم ، آن نبود که تو می خواستی ! راستی تو چه می خواستی ؟...

اگر تمامی صداقت خود را نزد من آوری ، هرگز اين شک را جبرانی نيست ...

اگر تمامی يقين دنيا جمع شود ، اين ترديد گذشته را پر نمی کند ...

اگر تمامی آنچه را در دل دارم اينجا نهم ، از بوی لجن آميخته با تکرار خفه خواهيد شد ...

اگر تمامی ادب و غرور فرو خورده ام را باز پس دهم ، می گويم که اينجا از اول هم قرار بود عاقلانه باشد نه عاشقانه ! ...

اگر تمامی روزهای زندگی ام را شمارش کنم ، می بينم که ارزشش را ندارد اينهمه ادب به خرج دهم ...

حيف که ندارم وگرنه می گفتم به فلانم که از اين پس بر سر هر دلی چه خواهد آمد ! من که دل نيستم . من عقل ام ! راستی چه شد که آخر داستان اينهمه تلخ شد ؟

پروانه

ياسو

گلبرگ به خاک افتاده

برجست و به شاخهء گل نشست

ها ، اين پروانه بود !

مرده

ليلو

آغوش سرد ، لبان يخ بسته

لغزيد و به خاک افتاد

ها ، اين مرده بود !

از کسی نمی پرسند چه هنگام می تواند خدا نگهدار بگويد

از عادات انسانيش نمی پرسند

از خويشتنش نمی پرسند

زمانی

به ناگاه

بايد با آن رو در روی در آيد

تاب آرد

بپذيرد

وداع را

درد مرگ را

فرو ريختن را

تا ديگر بار

بتواند که بر خيزد

( مارگوت بيکل )

فرو ريختگيت را تاب بياور و بنشين به انتظار ديگر بار !...........و تو ! بيا تا برايت بگويم ..... نه ! نه ! حتی اگر بيايی هم نمی توانم بگويم که چه اندازه تنهايی من بزرگ است . تو برو خود را باش !