http://www.leylaa.com/ en-us leylaa@leylaa.com 2011-12-31T21:51:03+03:00 hourly 1 2000-01-01T12:00+00:00 http://www.leylaa.com/archives/045591.php بچه بزرگ کردن کار سختی‌ست. نه به خاطر زحماتش و نگهداری و مراقبتی که می‌خواهد. سخت‌ترین قسمت تربیت بچه است. وقتی شب جیغ می‌زند و کارتون می‌خواهد و تو می‌گویی :« عزیزم گفته بودم که شبها کارتون نداریم » و پدر بزرگ یکهو در می‌آید که اذیتش نکن بچه‌مو! وقتی دائم سعی می‌کنی راجع به پایین تنه برایش حساسیت درست نکنی و تا یک دقیقه تنبان کنده جلوی مادر بزرگ رژه می‌رود بهش می‌گوید : « بدو بدو لباس بپوش زشته! » و فردایش باسنش را نشانت می‌دهد و می‌پرسد: « مامان ؟ اینجام زشته؟» وقتی با فریاد و کولی‌گری کاپشن و کلاهش را توی خیابان در می‌آورد و جوری نگاهت می‌کند انگار جنگ را مغلوبه شدی و اولین رهگذری که از کنارتان رد می‌شود تذکر می‌دهد که بچه سرما می‌خورد. وقتی مامان یک پسربچه در مقابل دخترت که توی مغازه اسباب‌بازی فروشی سر اسباب‌بازی دعوایشان شده می‌گوید: « مامان جان ول کن این مال پسرا نیست مال دختر بچه هاست » It was raining and all the prostitutes were standing under the awnings. "Mom" said the boy "what are all those women doing?" "They're waiting for their husbands to get off work" she replied. The taxi driver turns around and says "Geez lady, why don't you tell him the truth? They're hookers, boy! They have sex with men for money." The little boy's eyes get wide and he says "Is that true Mom?" His mother, glaring hard at the driver, answers in the affirmative. After a few minutes, the kid asks "Mom, what happens to the babies those women have?" "Most of them become taxi drivers" she said 45591@http://www.leylaa.com/ مادرانه 2011-12-31T21:51:03+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045583.php وقتی کسی را دوست داری، می‌خواهی که دوست داشته شوی، عزیز باشی وقتی احترام می‌گذاری، می‌خواهی مورد احترام باشی وقتی گوش بدهی، توقع داری گاهی برایت سکوت کنند که حرف بزنی وقتی مهربان باشی، دلت گرما می‌خواهد وقتی همیشه شادی بدهی، دلت می‌خواهد گاهی کسی شادت کند وقتی پشتکار به خرج دهی، نتیجه می‌خواهی وقتی تلاش کنی، آینده می‌خواهی وقتی خوب نگاه کنی، می‌خواهی ببینندت وقتی اهمیت بدهی، می‌خواهی مهم باشی وقتی دروغ نگویی، می‌خواهی دروغ نشنوی وقتی تا ته چشمانت پیداست، می‌خواهی لا‌اقل آن نزدیک‌ترها را ببینی وقتی هیچ‌کدام نباشی، فقط یک موجود وحشی هستی من یک وحشی بی‌توقع هستم 45583@http://www.leylaa.com/ من 2011-11-20T11:11:12+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045581.php آی شیخ آی شیخ چشمان خاکستری‌ات پیدا نیست ... 45581@http://www.leylaa.com/ نیشتو ببند ! 2011-11-06T10:58:53+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045580.php . . . . بازی . . . ... .. . تجربه . .. ... ... .. . دوستی . . . . عشق . . . . خالی . . . . .خالی . . . بازی . . . . بازی . . . . بازی بازی بازی بازی بازی . . . . . . . . مرگ 45580@http://www.leylaa.com/ مرگ 2011-10-17T04:57:54+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045578.php چند سال پیش آن روزها که اورکات به جای فیس بوک بود، دوستی توی پروفایلش برای معرفی اعتقاداتش نوشته بود: " Atheist" ( بی خدا ) و من هر وقت که صفحه‌اش را باز می کردم ناخودآگاه حالم دگرگون می‌شد، نه به این خاطر که بی خدا بودن دوستم من با خدا را اذیت کند و نه به خاطر اینکه بی‌خدایی به دوستم مربوط بود. از اینکه یک نفر با این قطعیت از چیزی تا این حد بزرگ و بیرون از خودش حرف می‌زد اذیت می‌شدم. دوسال پیش که آدمها توی خیابان‌ها کشته و زخمی می‌شدند و دوستانی با ذوق و شوق هرروز تعداد جمعیت شرکت‌کننده را تخمین می‌زدند و امیدوار می‌شدند، غمگین می‌شدم و فکر می‌کردم چقدر بهانه‌های امیدواری کم است و تلخی زیاد. وقتی آدمهایی که دم از دینداری می‌زنند با دیدن من و امثال من حکم برایمان صادر می کنند فکر می کنم چقدر احمقند نه به این دلیل که مرا قضاوت کرده‌اند، چون قاطعانه ما را محکوم می‌کنند و به پای خدایشان می‌نویسند. دوستی می‌گفت هر چیزی که برپایه عشق باشد درست است و باقی غلط . دوستم دیگر به عشق اعتقادی ندارد من هم . درست و غلط تکلیفشان معلوم نیست. همه چیز هرروز تغییر می‌کند و این ربطی به شعور جمعی یا فردی یا بی شعوری مطلق آدمها ندارد. مطلق فقط یک کلمه است میان گرمای تابستان که توی مهرماه آدم را کباب می کند و باران پاییز که توی مرداد سیلاب راه می‌اندازد. قطعیت بی معنی‌ترین واژه است مگر به سبعیت حاکمان مربوط شود. دروغ گستره پت و پهنی دارد از قسم خوردن فروشنده برای فروش جنسش تا انکار مردگان. وقتی دور و بریهایم روی عقیده‌ای پافشاری می‌کنند نگرانشان می‌شوم که اگر فردا بیاید و قطعیتشان درهم شکسته باشد چه طور زندگی می‌کنند چرا که بارها برای خودم این شکستن ها پیش آمده. روزهایی که شادمانی می‌کنم از ته دل خوشحال نیستم ،غمگینم و چیزی توی دلم می‌لرزد و بابت شادی کردن برایم عذاب وجدان می‌سازد. بهانه‌ها زیادند. ساختن دلایل شادی سخت شده. مهمانی‌ها بدون الکل راه به جایی ندارند چون آدمها نمی‌توانند با اکتفا به موزیک دیمبول خوشحالی کنند و عذاب وجدان فشارشان ندهد. تعبیر و تفسیری از واقعیت وجود ندارد، چون حتی دو نفر نمی توانند بر سریک اصل توافق کنند و اگر به ظاهر چنین باشد هم یکی قربانی سفسطه و زبان بازی دیگری شده . باید بگذاریم اتفاق بیافتد، لازم نیست حتی اجازه بدهیم، باید صبر کنیم نه حتی صبر هم لازم نیست چون اتفاقات از ما رد می شوند و ما را لگد می‌کنند و ما بی‌عارتر از آنیم که کاری کنیم و چیزی را به کسی یا خودمان ثابت کنیم. چیزی برای اثبات وجود ندارد. چیزی برای باور وجود ندارد. چیزی نیست که به آن ایمان بیاوریم حتی آغاز فصل سرد دیگر سرد نیست و از تو برایت می‌نویسم...حال همه ما خوب است اما ...تو باور مکن. ما در عصر احتمال به سر مي بريم در عصر شک و شايد در عصر پيش بيني وضع هوا از هر طرف که باد بيايد در عصر قاطعيت ترديد عصر جديد عصري که هيچ اصلي جز اصل احتمال، يقيني نيست " قیصر امین‌پور " 45578@http://www.leylaa.com/ من 2011-09-30T11:12:23+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045567.php نا‌امید کننده است. تمام چیزهای دورو برم به طرز وحشتناکی نا‌امید کننده، دلهره‌آور، پوچ‌گرا و تا حدی مهوعند. بعد فکر می‌کنم که باید چیزی توی این صفحه بنویسم. چرا؟ چون فضایی اشغال کرده‌ام و حیف است ننویسم. چون خواننده‌هایی داشته‌ام که ممکن است هنوز چندتایشان نفس بکشند. چون کرم نوشتن وجود دارد ولی از چه نوشتن سخت شده و ... فکر می‌کنم چطور آن‌روزها آنقدر راحت و زیاد می‌نوشتم و اصلا راجع به چی می‌نوشتم. معجزه؟ به غیر از پاره شدن دریای فیلم ده فرمان چیز ملموس تری ندیده‌ام. ایمان؟ به چی؟به کی؟ با کدام مسلک؟ خاطره؟ بزرگ‌ترین قسمت مغز بی‌مصرف به آن اختصاص داشته و خب که چی؟ تا به حال چه کسی از خاطره‌هایش عایدی داشته؟ جز اینکه تحسینش کنندش که چه خوب به یاد می‌آورد؟ یا اینکه وقتی جایش درد می‌گیرد مازوخیست شیرین یک‌بار دیگر پیدایش می‌شود؟ شادی؟ مستحقش هستیم؟ آرامش؟ یک روز هدف آفرینش معنا می‌داد و امروز تنها کلمه‌ای تقبیح شده زن؟ بله من یک زن هستم. همین! حماقت؟ چیزی کم از بقیه ندارم. عشق؟ هه! تعهد تنها کلمه واقعی در مقابل آن است و چیزی‌ست شبیه مصرف بیش از حد الکل! وطن؟ چمدانی ست به اندازه من! آگاهی؟ فضیلتی ست که مثل بقیه خوبی‌ها کاربردی ندارد. تجربه؟ برای شنا و دوچرخه‌سواری مفید است. فراموشی؟ دارو! جادو؟ تمام چیزهایی که دیده‌ام یا شنیده‌ام خزعبلات ذهن‌های بیمار بود. مرگ؟ تنها حقیقت جهان. قانون؟ برای نقض کردن آفریده شده. خوشبختی؟ فاصله‌ای که از مرگ داریم. امید؟ به میزان مصرف ربط دارد. روزگاری فکر می‌کردم همه‌مان داریم حیف می‌شویم و الان فکر می‌کنم لیاقت چه چیز بیشتری داریم؟ یک آدم معلق بی همه‌چیز، چیزی‌ندان و آویزان، نه می‌خواهم نصیحت بشنوم و نه توصیه‌ای برای کسی دارم. تنها واقعیتی که به آن ایمان دارم این است: اینجا بدترین نقطه جهان است،ایران! 45567@http://www.leylaa.com/ مرگ 2011-08-28T11:11:44+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045563.php تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید چرا که تنها یک سخن در میانه نبود " آزادی " ما نگفتیم تو تصویرش کن! 45563@http://www.leylaa.com/ من 2011-08-12T15:22:57+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045552.php اتاق بزرگ و تقریبا خالی بود . پنجره های قدی رو به حیاط قدیمی باز می شد و فرش رنگ و رورفتهء لاکی تمام کف را می‌پوشاند. پیرمرد پاکستانی روی تشکچه ای نازک کف زمین لم داده بود. به نظر می آمد به هیچ کس توجه نداشت و تسبیحی را دور انگشتانش می چرخاند. بعد از یک ربع ساعت صاف نشست و خیره شد به جایی توی حیاط . - برو اون سطل فلزی رو از کنار حوض بردار و آب کن . پارچه سیاه آوردی با خودت ؟ گلنار سرش را تکان داد و به سمت حیاط رفت. نرگس گوشهء اتاق نشسته بود ، با چشمانش او را می پایید و رنگش سفید شده بود. با سطل پر که برگشت پیرمرد گفت پرده را بکش و با دست وسط اتاق را نشان داد که آنجا بنشیند. نشست و پارچه نخی شسته نشده را از کیفش در آورد و همانطور که پیرمرد توضیح می داد روی سطل را با آن پوشاند . بعد هم حمد و قل هو اله را خواند و خیره شد به پیشانی صاف پیرمرد . همه جای صورتش چروکهای ریز بود . انگار ملحفهء شسته شده را چلانده باشی و از آن ماسکی برای صورت ساخته باشی ولی پیشانی اش صاف صاف بود . زیر لب ورد می خواند و دانه های تسبیح را یکی یکی توی انگشتانش می فشرد و بعد سر می داد توی نخ بلند و چرک گرفته. چشمانش جایی روی دیوار را نگاه می کرد و سیاهی آنها کم کم رو به بالا رفت تا کاسهء چشم کاملا سفید شد . سر و بدنش رعشه ای گرفت و آرام شد و مانند بچه ای که یک مرتبه خوابش ببرد سرش پایین افتاد .گلنار دوستش را نگاه کرد که گوشهء اتاق مچاله شده بود و انگشتان پاهایش را می فشرد و صورتش شبیه ماهی شده بود که از تنگ بیرون افتاده . - دستت رو از زیر پارچه بکن توی سطل و آب رو بگرد. پیرمرد صورتش رو به او بود ولی هرچیز را نگاه می کرد جز گلنار. دستش را توی سطل کرد و با احتیاط پارچه را روی ساعدش مرتب کرد. همانطور که آب را هم می زد، معده اش منقبض می شد و از آمدنش پشیمان. آب گرم بود و انگار با هربار هم زدن غلیظ می شد و سنگین. - چی قراره از این تو بیاد بیرون؟ پیرمرد اخمی کرد ، رویش را برگرداند و تسبیح را حلقه کرد سر زانویش . - هر چیزی! مچش درد گرفته بود، انگار داشت گل سنگینی هم می زد. برای لحظه ای نوک انگشتانش سرد شد و جسم فلزی باز گم شد، گلنار سرش را بالا آورد و دوستش را نگاه کرد که دو دستش را روی بینی و دهانش گذاشته بود، فرش اتاق کش آمد و بزرگ شد و پیرمرد دور شد. دستش را چرخاند و یک بار دیگر جسم را حس کرد،این بار انگشتانش را محکم کرد دور سردی لزج و بیرونش کشید . ساعت مچی با شیشهء ترک خورده را که رامین داده بود بالا آورد و جلوی چشمانش نگه داشت. نرگس می لرزید. ماشین را جلوی رستورانی پارک کرده بودند. رامین گفته بود دستت را بده و گلنار دستش را دراز کرده بود، جعبه را باز کرده بود و ساعت بند فلزی را دور مچش بسته بود. - دوسش داری؟ - خیلی قشنگه . - از اون بند چرمیه خوشم نمی اومد . - یادگار مامان بزرگم بود . رامین فرمان را گرفت و روی آن خم شد. مثل بالشتی بغلش کرد و رویش را به سمت پنجره برگرداند . - خیلی به گذشته ها گیر میدی ؟ آدمهایی که رفتن دیگه رفتن. پدر من دیگه مرده و یادگاری ازش نمی خوام. دستش را پشت شانه رامین گذاشت و صفحهء ساعت را نگاه کرد. شکسته بود. روزی که از دست رامین فرار می کرد و می دوید زمین خورد و بعد که به خانه رسید ساعت را گم کرده بود و یادش نمی آمد کی و چطوری این اتفاق افتاده. نرگس انگشت اشاره‌اش را رو به ساعت گرفته بود و دهانش باز مانده بود . پیرمرد گفت : - باز هم بگرد باید چیزهای دیگه ای هم باشه. خرداد دوسال پیش بود و هنوز پنج دقیقه وقت داشت ، ساعت پنج قرار بود رامین را کنار کتابفروشی" هابیل " ببیند و طبق معمول او زودتر رسیده بود. مردی از کنارش رد شد که کلاه بزرگ و سیاهی را روی صورتش پایین کشیده بود و یقهء بارانی‌اش را بالا داده بود، سرش را کمی به سمت گلنار برگرداند و به راهش ادامه داد. گلنار سردش شد. ساعتش را نگاه کرد. عقربه ثانیه شمار حرکت نمی کرد، ساعت پنج دقیقه به پنج بود. پاهایش کرخت شده بود. راه افتاد به سمت کوچه ء کنار کتابفروشی. از این کوچه های باریک که از میانش جوی آبی رد می شد. هیچ کس آنجا نبود . از تو رفتگی های طاقی شکل انتهای کوچه صدای دعوا می آمد . پسر بچه ای از همانجا پرت شد وسط کوچه و پشت سرش یکی دیگر بیرون آمد و پرید روی سینه‌اش . پسرک سرش افتاد کنار جوی آب و آن یکی نشست روی قفسه سینه‌اش دست برد از کنار آبی که بی رمق رد می شد سنگی برداشت و توی سر اولی کوبید، گلنار جیغ زد و به سمتشان دوید. آبی که به سمتش می آمد قرمز بود. پسری که سنگ را زده بود برگشت و نگاهش کرد. رامین بود که هنوز ریش و سبیل در نیاورده بود و موهایش را تیغ زده بود، بچه بود. سرش را برگرداند تا ببیند کسی هست که کمکش کند و وقتی برگشت هیچ کدام از پسرها نبودند. مرد کلاه‌دار با یقه بالا داده با سرعت از کنارش رد شد. تمام بدنش می لرزید و صدایی از گلویش در نمی آمد که فریاد بزند ، نفهمید کی به کتابفروشی رسید و رامین را دید که لبخند می زد ، دوباره بزرگ شده بود و منتظرش ایستاده بود. گفت هردو سروقت رسیدیم. گلنار صورتش را برگرداند و دوید. از پشت سر می شنید که صدایش می زند. گلنار ! گلنار ! نرگس یک لیوان آب دستش داد خودش می لرزید و رفت آنطرف تر نشست. پیرمرد نگاهش کرد دستهایش را روی رانهایش کوبید. - هروقت بهتر شدی ادامه بده . آب گرم بود و دستهای یخزده اش را که رعشه گرفته بودند آرام می کرد . آب را هم زد و دستش را تا شانه توی سطل فرو کرد ، انگشتانش به ته سطل نمی رسید و آب با فشار به کف دستش می کوبید. حلقه ای کوچک به نوک انگشت اشاره‌اش افتاد، دستش را بیرون کشید. زنجیری کوتاه به انتهای حلقه کلید وصل بود و یک صفحه پلاستیکی کوچک که رویش نوشته بود 505 . راهروی دانشگاه خلوت بود گلنار مانی را هل داد به سمت اتاق 505 . - برو تا نیومده . مانی پاهایش را سفت کرده بود، تکان نمی خورد و قیافهء مستاصلی داشت. - اگه برسن چی؟ دخل هردومونو میارن - نمی رسن . همه رفتن ناهار . کشانی هم که یهو یادش نمیاد برگرده درو قفل کنه. - گلنار جان بیا بی خیال شو . خودم سر امتحان میشینم همه رو بهت می رسونم. - اینقدر ترسو نباش پسر. تو کی بیشتر از من بلد بودی که بهم برسونی. برو قربونت برم. مانی به سمت در رفت و دستگیره را کشید. برگشت و لبخندی زورکی زد. - حالا نمی خواد خرم کنی. گلنار در را پشت سر مانی بست و رفت از بالای راه پله ها پایین را نگاه کرد تا وقتی مانی سوالهای امتحان را کش می رود، مراقب باشد کسی سر نرسد. راه پله خلوت بود و بیشتر بچه ها رفته بودند سالن آمفی تئاتر برای نمایش فیلم " گربه سیاه، گربه سفید". گلنار! برگشت و گوشش را به در چسباند. - پیداشون کردی؟ - آره باز کن درو بیام بیرون . - وا خب بیا ! - خب تو قفلش کردی . - من قفل نکردم .کلید رو مگه نبردی تو ؟ - بابا خودم شنیدم کلید تو قفل چرخید . - اینجا که کلیدی نیست . دودستی به جان دستگیره افتاد. در قفل بود. صدای پاهایی می آمد که از راه پله بالا می آمدند . گلنار خیس عرق شده بود. - چیزی پیدا کردی ؟ گلنار پیرمرد را نگاه کرد. دانه های عرق از پیشانی اش چکید روی پارچه سیاه و گم شد. سرش را تکان داد یعنی نه. پیرمرد گفت : - حتما باید باشد، خوب بگرد . گلنار آب غلیظ را هم زد و یادش آمد مادربزگ وقتی داشت برای یک نفر همین کار را می کرد چطور صورتش برق می زد و صدایش صاف بود . پیرمرد بدعنق بود و نگاهش نمی کرد . از مادر بزرگ پرسیده بود اینها از کجا می آیند توی سطل و مادر بزرگ گفته بود دوستانم می آورندشان . گفته بود یک نفر اینها را برده و باید به صاحبش برگردانده شود تا مشکلش حل شود . مادر هیچ علاقه ای به کارهای مادر بزرگ نداشت و وقتی دائی توی تصادفی کشته شد مادر گفت مادر جون با این جادوگریها پسرش را به کشتن داده و آنقدر گلنار را نبرد پیش مادر بزرگ تا مادرجان هم از دنیا رفت . مادر بزرگ همیشه گفته بود تو هم وقتی بزرگ شدی می توانی مثل من باشی ولی نشد. نرگس وادارش کرده بود پیش پیرمرد بروند. در این چند سالی که از شروع دانشگاه با هم دوست بودند و حتی قبل از آن، هر پسری به گلنار علاقه مند می شد، بعد از مدتی از زندگیش بیرون می افتاد و به دلیلی رابطه شان تمام می شد. گلنار گاهی می ترسید که توهم داشته باشد و بعضی وقتها فکر می کرد این پسرها هستند که یک چیزیشان می شود. ولی نرگس معتقد بود بخت گلنار را بسته اند. می گفت باید یک نفر را پیدا کنند که طلسم را بشکند. گلنار انگشتانش را از هم باز کرد و همانطور که دستش را توی آب می چرخاند چند بار مشت کرد و با حرص به دیوارهء سطل کوبید. پیرمرد چشم غره ای رفت و استغفراللهی گفت. گلنار مشت کرد و این بار حس آشنایی از چیزی که توی مشتش گرفتار شد لبخند به لبش آورد . دستش را بیرون کشید و جلوی چشم پیرمرد انگشتانش را باز کرد . پیرمرد اما یک مرتبه از جا پرید و عقب رفت، گوشهء عبایش را از زیر زانویش بیرون کشید و ایستاد. گرهی به ابروهایش انداخت و گفت : - این چیه ؟ گلنار کمی گیج بود . - عروسکه ! عروسکمه ! - پیش تو چیکار می کنه ؟ - مال خودمه . مادر بزرگم بهم داده بود ولی بچه که بودم گمش کردم . - مادر بزرگت ؟ مادر بزرگ مهربان بود . حیاط بزرگ خانه شان همیشه چیزهایی برای کشف کردن داشت . 3 در که هرکدام به کوچه ای جداگانه باز می شد . یکی از درها انتهای دالان بلندی بود که سقف طاقی شکلی داشت و نقش انباری را داشت که نور به آن نمی رسید . فرشهای لوله شده ، دیگ های مسی بزرگ ، چند تا کنسول و گنجهء کهنه ، کتابهای خطی و ....گلنار لابه‌لای کتابها می گشت و نمی توانست خطهای عجیب و کج و معوج را بخواند . با اینحال انگار به تابلوهای نقاشی نگاه می کرد که رازهایی داشتند. از کشوی گنجه ها چیزهایی بیرون می آورد، صفحه های گرد و مربع شکل برنجی که رویشان شکل ها و حروف بی معنی حکاکی شده بود. تاسهای رمل، سنگ های شفاف و مات با رنگهای مختلف که ساعتها جلوی نور می گرفتشان و تماشایشان می کرد. زینت آلات سیاه شده و خاک گرفته. عروسک را مادر بزرگ برایش درست کرده بود، مادر می گفت تا به حال چیزی زشت تر از این ندیده ام و همان هفتهء اول می خواست بیندازدش توی آشغال ها ولی گلنار آنقدر گریه کرد که مادر بیخیال شد. مادر بزرگ گفته بود این را همیشه به گردنت بینداز . سر بزرگی داشت و بالای کله اش یک جور خاصی پهن می شد . گردن نداشت و روی شکمش سنگ لاجوردی به اندازهء یک فندق بود. گلنار آن را همیشه به گردنش انداخت، نوجوان بود که به یک عروسی می رفتند و از حمام که برگشت عروسکش نبود. هرچه گشت پیدا نشد. مادر گفت وقتی برگشتیم پیدایش می کنیم و به هر حال خوب نبود آن را توی عروسی بیاویزد. شب که برگشتند گلنار تب کرد و فردایش حالش بدتر شد. یک ماه مریض بود و عروسکش حالا از توی سطل پیرمرد پیدا شد . پیرمرد همچنان با وحشت نگاهش می کرد . - مطمئنی که مال خودته؟ چیز دیگه ای نبود؟ - نه چیزی نبود. - دختر جان خوب دقت کن نباید چیزی جا بمونه. تو همزادی داری که از جنس ما نیست، دوستت داره و نمی خواد مردی رو با تو ببینه، مادربزرگت اینومی دونسته و سعی کرده از تو محافظت کنه. فکر کن ببین چیزی هست که پیداش نکرده باشی. گلنار عروسک را روی دامن مانتویش گذاشت و نگاهش کرد. اجزای صورتش پر رنگ شده بود. - فقط یه چیز. نمی دونم مهمه یا نه . - چی ؟ - یه حلقه بود بالای سرش که از توش بند رد می کردم و آویزونش می کردم. - بگرد دوباره تو سطلو ! گلنار خسته بود. دست راستش را روی رانش تکیه کرد و یله داد، دست چپش را توی سطل فرو برد و آب را هم زد. آب سنگین را در جهت عقربه های ساعت می چرخاند و منتظر بود . پیرمرد ایستاده ورد می خواند. دستش جان نداشت. به نظر می رسید دست دیگری در خلاف جهت آب را هم می زند و توی سطل را می گردد . انگشتان دست دیگر انگشتانش را لمس کرد و نوازششان کرد . انگشت انگشتری اش را برای لحظه ای توی دستش نگه داشت و گلنار چندشش شد و دستش را بیرون کشید . حلقهء آویز عروسک مثل حلقه ای روی انگشت انگشتری اش چسبیده بود . 45552@http://www.leylaa.com/ داستان 2011-07-19T09:56:40+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045550.php ای همه گل های از سرما کبود خنده هاتان را که از لبها ربود؟ مهر هرگز اینچنین غمگین نتافت باغ هرگز اینچنین تنها نبود تاج های نازتان بر سر شکست باد وحشی چنگ زد در سینه تان صبح می خندد خود آرایی کنید اشکهای یخ زده آیینه تان رنگ عطر آویزتان بر باد رفت عطر رنگ آمیزتان نابود شد زندگی در لای رگ هاتان فسرد آتش رخساره هاتان دود شد! روزگاری شام غمگین خزان خوشتر از صبح بهارم می نمود این زمان حال شما حال من است ای همه گلهای از سرما کبود! روزگاری چشم پوشیدم ز خواب تا بخوانم قصه مهتاب را این زمان دور از ملامت های ماه چشم می بندم که جویم خواب را! روزگاری یک تبسم یک نگاه خوشتر از گرمای صد آغوش بود این زمان بر هر که دل بستم دریغ آتش آغوش او خاموش بود روزگاری هستیم را می نواخت آفتاب عشق شور انگیز من این زمان خاموش و خالی مانده است سینه از آرزو لبریز من تاج عشقم عاقبت بر سر شکست خنده ام را اشک غم از لب ربود زندگی در لای رگهایم فسرد ای همه گلهای از سرما کبود...! فریدون مشیری آهنگ وبلاگو عوض کردم و خودم خیلی دوستش دارم ، الا ای گودریان این را برای شما می گویم که اگر می خواهید بشنوید مجبورید صفحه را باز کنید ...خلاص 45550@http://www.leylaa.com/ هیچکدام 2011-07-12T19:25:39+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045549.php روزگار بدی ست ، دوران تنهایی و وحشت و بی کسی آدمها . درد یکی ست ولی دردها جدا جداست . دوستی ها کاری از دستشان بر نمی آید ، عشق ها فلج است . آدمها در حال فروپاشی اند . آرزوها را می بینی که یکی یکی ذوب می شوند و پایین می ریزند . آدمها را می بینی که دور می شوند و له می شوند و کاری از دستت بر نمی آید و کاری از دستشان بر نمی آید.احساس نابودی و گم شدن در فضای ابتذال تنفر انگیز ، احساس بی کسی ، احساس ندامت ، احساس بیهودگی. دوستم میگه نوسان می کنی و بعد آروم میشی. اینارو با اس . ام . اس میگه . میگه کاش اینجا بودی ، کاش می تونستم بیشتر از 256 کاراکتر برات باشم ...و من فکر می کنم که تو این مدت این دوستم از همه بیشتر بوده ، از همهء دوستهام بیشتر گفته . 256 کاراکتر! این نهایت ظرفیت ما آدمهای این روزهاست که نمی توانیم گوش بدهیم و فقط می خواهیم شنیده شویم. این نهایت لیاقت من است . با صد هزار مردم تنهایی ، بی صد هزار مردم تنهایی 45549@http://www.leylaa.com/ من 2011-07-09T15:03:26+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045547.php یک نفر از ملا نصرالدین خواست خرش را به او قرض بدهد ملا هم گفت نمی توانم ، شخص پرسید چرا و ملا جواب داد : چون خر من سیاه است . شخص گفت خوب چه ربطی دارد و ملا گفت : برای قرض ندادن همین دلیل بس ! از آقای شوهر می پرسم چرا راجع به آخرین کارم ( نقاشی ) نظری ندادی ؟ می گوید : آخه سیاه سفید بود ! 45547@http://www.leylaa.com/ دور سوم چرخه 2011-07-08T00:30:17+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045546.php تمام عمر درگیر دوست داشتن و دوست داشته شدنیم دون خوان – بدی تمام زمین را فرا گرفت. – هزار سال گذشت. – صدای آب تنی کردنی به گوش نیامد. و عکس پیکر دوشیزه‌ای در آب نیفتاد. 45546@http://www.leylaa.com/ هیچکدام 2011-07-05T02:47:45+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045544.php از حدود بیست روز قبلش تلویزیون که روشن می شد یا بعد از یک تلفن می رفتم آویزون می شدم به ایینه دستشویی و گریه می کردم ،بعد فکر می کردم که الان گریه های من داره اذیتش می کنه و بیشتر گریه ام می گرفت .یکی می گفت شیرت خشک میشه ، یکی می گفت به شوهرت بگو نزاره اخبارو بشنوی ، یکی می گفت زود به دنیا میاد و ... دلم می خواست همون تو نگهش دارم و وقتی اوضاع آروم شد بیاد بیرون ، بعد که فکر می کردم هیچ نقطهء روشنی جلوی خودم وبچه ام و پدر بچه ام نمی دیدم . به دنبا که اومد همه چیش سخت بود، خواب ، خوراک ، وزن کمش و ...حالا 2 سالش شده . بعضی وقتها 20 بار پشت سر هم میگه : لیلا! بعد هی من میگم چیه هیچی نمیگه می خنده و میاد بغلم می کنه. تو این مدت خبرها بدتر شد . آینده تاریک تر شد و آدمها ترسناک تر ولی هیچ وقت از آوردنش پشیمون نشدم . مطمئنم که اگر نبود اوضاعم بدتر می شد . تمام سعیمو می کنم که دنیاش قشنگ و آروم باشه . امیدوارم طبیعت هم باهامون راه بیاد ومانترای من و هم نسلهاش زندگی روشنی تو دنیای صلح آمیزتری داشته باشن . تبریک های دوستان تو اون روزهای دلگیر دو سال پیش رو می خوندم و چندتاشو اینجا میزارم تا یاد آوری باشه بیشتر برای خودم : دختر متولد ماه تیر... حضورش نوید بخش روزهای خوب و خوش خواهد بود. و خلاصی دائم از دغدغه های دائم و نا تمام من و تو و ما تشنه ی نفس کودکی ام مانده ام. .به همراه آرزوی هزار کرور نور و زیبایی و روشنی و شادی و عشق برایتان چه دغدغه های خوبی. مبارک باشه تو مثل لاله ي پيش از طلوع دامنه كه سر به صخره گذارد غريبي و پاكي تو را ز وحشت طوفان به سينه ميفشرم عجب سعادت غمناكي مبارک است. نفس شيخ تعويذ و چشم زخم است. به آه دلمان تبركش كرديم گذشته از همه چيز در اين روزگار تلخ نیشکری بود بعد عمری 45544@http://www.leylaa.com/ مادرانه 2011-07-02T16:28:42+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045540.php چند وقت پیش دخترم را برده بودم آرایشگاه مخصوص بچه ها ، چند تا وسیله بازی اونجا بود و عکاسی مخصوص بچه ها ، تو تمام مدتی که ما اونجا بودیم فقط من و مانترا و پرسنل اونجا بودیم و آخرش که کارمون داشت تموم میشد و مانترا کلی بابت کوتاه کردن مو گریه کرده بود گذاشتم کمی بازی کنه تا با خاطره خوب بریم . تو همین مدت یه خانوادهء سه نفری ( پدر ، مادر و پسر ) اومدن که گویا قبلا عکس گرفته بودن و می خواستن برای چاپ انتخاب کنن . مذهبی بودن و آقاهه اصلا منو نگاه نمی کرد . دختر من یه اخلاق ناجوری داره که فکر می کنه اگه اول خودش با یه چیزی بازی کرد و کسی نبود دیگه اون منحصر به خودشه ، خلاصه سرسره بازی می کرد و مدام نسبت به بازی کردن پسربچه واکنش نشون می داد . پسرک هم زیاد سمت سرسره نمی رفت و بیشتر می رفت سیم و پریزها رو انگولک می کرد و آقای عکاس هم استرس گرفته بود و در کونش راه افتاده بود . من با مانترا کلی حرف زدم و گفتم وسایل بازی مال همهء بچه هاست و باید نوبتی بازی کنن و خلاصه پدر بچه رفت پسرک رو آورد تا نوبتی بازی کنن . مانترا یک بار نشست و سر خورد و بعد پسر که کوچکتر از مانترا بود با کمک پدرش بالای سرسره نشست و به مجرد اینکه سرخورد پدرش بلندش کرد و دوباره گذاشتش بالا و این کار 4-5 بار تکرار شد و من همین جور کف کرده نگاهش می کردم که آقای عکاس اومد گفت آقا نا سلامتی ما داریم نوبت بهشون یاد می دیم ... دوستم دختر کوچکی هم سن و سال مانترا داره و تعریف کرد که یه بار رفته بودن رستوران و دخترش نشسته بوده روی صندلی غذای بچه و آروم غذاشو می خورده . چند تا میز اونطرف تر یه پسربچه بزرگتر روی یه صندلی لنگهء همون با خانواده اش نشسته بوده . وسطهای غذا خوردن پسربچه شروع به جیغ و هوار کرده و بعد بابای پسره ، بچه به بغل اومدن بالا سر این دوستم و گفته : ببخشید پسر من این صندلیو می خواد و اگرم ندین اینقده جیغ میزنه که نمی تونین غذاتونو بخورین ... برعکسش را هم دیده ام ، دوست دیگری دارم که وقتی پسرش توی فروشگاه اذیت شده و گریه کرده بود پدرش برای اینکه گریه بچه مردمواذیت نکنه ، پسر رو بیرون برده و اون موقع زمستون بوده و بچه که عرق داشته سرمای بدی می خوره واقعیت اینه که ما نسل آسیب پذیر و بی اعتماد به نفسی هستیم ( اکثرا ) ، در عین حال به حق و حقوق هم احترام نمیزاریم و مثلا اگه طرف کمی پشت چهارراه مکث کرد صدای بوقمونو براش در میاریم و یا ازش سبقت می گیریم وبعد هم یا میگیم راننده زن بوده یا چرتی بوده و یا رانندگی بلد نبوده . بیشترمون با پدر مادرهامون راحت نبودیم و دروغ می گفتیم و خیلی چیزها رو لاپوشونی می کردیم .در مورد آرزوهامون شکست خورده ایم و با این وجود هیچ وقت حاضر نبودیم آرزوی پدر مادرها رو دنبال کنیم چون از نظر خودمون خیلی بیشتر از اونها می فهمیدیم .اهمیت شادی رو درک می کنیم ولی فضاشو ایجاد نمی کنیم و اکثرا افسرده ایم . خیلیهامون وقتی تو بچگی گریه می کردیم بیشتر دعوامون می کردن و بهمون می گفتن گریه نکن ! مامان بابای خیلیهامون رو خانوادهء خوشون تعصب داشتن و عموما ماها به خانوادهء یک طرف و اکثرا مادرهامون گرایش بیشتری داشتیم . از دعوا کردن والدینمون وحشت زده می شدیم یا احساس عدم امنیت می کردیم. خیلی از والدینمون اجازهء تجربه کردن رو به ما نمی دادن و می ترسیدن بلایی سرمون بیاد . خیلیها سوالهامونو درست جواب نمی دادن و از سر بازمون می کردن و حوصلهء پر چونگی هامونو نداشتن . مادر پدرهامون اکثرا فکر می کردن بیشتر از دکترها حالیشونه و اگر مریض می شدن یا می شدیم خودشون برامون دارو تجویز می کردن. همیشه اولین واکنش والدین به کارهامون و پیشنهاداتمون " نه! " بوده . از اینکه اوقات فراغتمونو به سلیقهء خودشون پر می کردن و برنامه می ریختن حرص می خوردیم و اذیت می شدیم .در مورد نوع پوششمون و رنگش جنسیتی برخورد کردن و هی گفتن دختر فلانه و پسر بهمانه ! پسرهای کمی لطیف تر و با روحیه شاعرانه تر تو سری خور شدن و دخترای کمی سخت تر عبوس و منزوی ! والدین خیلیها ارزشی برای هنر قائل نبودن و تک بعدی بودن .خیلیهاشون وقتی ناراحت می شدن قهر می کردن به جای صحبت کردن . سوالهایی که از ما می شد رو اونها جواب می دادن و نظر ما رو نمی پرسیدن و برای استقلال ، شعورو تنهایی ما ارزشی قائل نبودن . حالا من می بینم که خیلی از ماها داریم همون کارها رو با بچه هامون می کنیم و مثل مامان باباهامون رفتار می کنیم ، خب اگه قرار باشه نسل بچه های ما هم مثل مابشن و همون کارهای مزخرفی رو بکنن که ما کردیم و همون آدمهایی بشن که ما بودیم و همون دنیایی رو بسازن که ما نساختیم ، پس بچه دار شدن چه کاری بود واقعا ؟ 45540@http://www.leylaa.com/ مادرانه 2011-06-18T17:53:00+03:00 http://www.leylaa.com/archives/045534.php لااقل یک نفر باید باشد ، او بایستد و ما بنشینیم و زندگیمان را بکنیم ، او شکنجه شود و قهرمان باشد و ما آرامش داشته باشیم و شاید برای شکنجه هایش غصه بخوریم . او دم بر نیاورد و ما اینجا توی محیط های مجازی و با اسم های دروغین فریاد بزنیم و فحش بدهیم . او حضور داشته باشد و حتی اگر فراموشمان شد که هست او باید بماند . لا اقل یک نفر باید باشد که ما اسمش را بزرگ کنیم ، پر و بالش دهیم و بعد خودمان بتوانیم بپریم و برویم . یک نفر باید باشد که اگر ما دور بودیم او نزدیک باشد و دودش را بخورد و زخمش را بچشد . یک نفر باید باشد که ما طاقتش را و صبرش را توی سر بقیه بکوبیم و بگوییم : هه مرد یعنی این ! یک نفر که درد ما را بکشد و ما اسم او را یدک بکشیم ... 45534@http://www.leylaa.com/ بعد از مرگ اول 2011-05-23T10:47:54+03:00